ငါမရွိငါမသိငါဧ။္ေန႔စြဲမ်ားမွာငါရဲ႕ေၾကကြဲဝမ္းနည္းမႈအသံတိတ္စကားလုံးမ်ားသန္းေခါင္ယံည
အလယ္မွာအန္ထြက္ကုန္ၾကတယ္။
ငါရွိတယ္၊ငါသိတယ္၊ငါျမင္တယ္၊ငါၾကားတယ္။
ငါရွိေနလုိ႔ငါသိေနရတယ္။တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ႔အဲဒီအသိတရားေတြကိုပယ္ေဖ်ာက္ထားလုိက္ခ်င္တယ္။
ငါရွိေနလုိ႔ငါျမင္ေနရတယ္။အဲဒီေတာ႔.....ငါ.....ငါေလ....ေယာက်ာ္းတန္မဲ႔မ်က္ရည္ေတြဝဲခဲ႔ရတယ္။
ငါရွိေနလုိ႔ငါၾကားေနရတယ္။သတင္းေတြကေနမင္းတုိ႔အသံေလးေတြၾကားေတာ႔ငါရင္မွာေျဖဆည္မရႏုိင္ေတာ႔ျပီ။
ငါနားထဲကုိုသံရည္ပူေလာင္းထည္႔တာထက္ဆုိးတယ္။
ေမးသူ။.....။အခုေလာေလာဆယ္ဘာကုိအလုိိခ်င္ဆုံးလဲ
ေျဖသူ။.....။စားစရာ...ဆန္..... ဆန္ေပါ႔
ဟာ..........ငါ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာမီးေတြဟုန္းဟုန္းေတာင္ေလာင္ေလျပီ။ငါ႔ႏုတ္ခမ္းကုိငါကုိက္ျပီးငါအံၾကိတ္ေနလုိက္တယ္။
ဘယ္ဘဝကအၿငိဳးေတြႏွိပ္စက္လုိ႔မင္းတုိ႔ေတြဒီလုိအျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးေတြနဲ႔ၾကဳံရတာလဲ။ငါ႔ကုိယ္ငါ႔ခဏခဏျပန္ေမးေန
မိတယ္။ငါမရွိငါမသိငါဧ။္ေန႔စြဲမ်ားမွာမင္းတုိ႔ရဲ႕ဒုကၡေတြကုိငါရင္နာနာနဲ႔ခဏေလာက္သိမ္းဆည္းထားလုိ႔ရရင္
သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ။နာဂစ္နဲ႔ဂ်ာရစ္လုိအျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးမင္းတုိ႔ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ႔မွမၾကဳံပါေစနဲ႔လုိ႔
ငါဆုေတာင္းေနမိတယ္။ကားေလးတစ္စီးဆုိက္လာရင္မင္းတုိ႔ေတြအေျပးအလႊားနဲ႔မုန္႔ေျပးေတာင္းၾကတာေတြကုိ
လည္းငါျမင္တယ္။ထမင္းမစားရဘဲမင္းတုိ႔ေတြေခါက္ဆြဲျပဳတ္စားေနၾကတာကုိလည္းငါျမင္တယ္။မင္းတုိ႔ရဲစပါးခင္း
ေတြေရထဲျမဳပ္ေနတာလည္းငါျမင္တယ္။အဘြားအုိကဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကုိဦးခုိက္ပူေဇာ္ျပီးဆုေတာင္းေနတာကုိ
လည္းငါျမင္တယ္။ငါမရွိငါမသိတဲ႔ငါကမင္းတုိ႔နဲ႔ဟုိး...............မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ႔တစ္ေနရာမွာရွိေနတယ္။
ဒါေပမဲ႔ငါရဲ႕စိတ္ေတြကမင္းတုိ႔ရဲ႕အနားမွာအျမဲရွိေနတယ္။ဒီဒုကၡေတြကမင္းတုိ႔အတြက္ခဏတာေလးဘဲျဖစ္ပါေစ
လုိ႔ငါဆုေတာင္းလုိက္တယ္။မင္းတုိ႔ကုိအျပည္႔အဝမကူညီဘဲလ်စ္လ်ဴရုထားတဲ႔လူတစ္စုကုိလည္းငါမုန္းတယ္။
ငါအရမ္းမုန္းတယ္။မင္းတုိ႔ရဲ႕ဒုကၡေတြကုိငါမျမင္ရက္ဘူး။ငါမၾကည္႔ရက္ဘူး။ျမင္ရတာမ်ားေတာ႔
ငါမ်က္စိေတြ.....ေၾကာင္ကန္းသြား..................................................................................................
မွတ္ခ်က္။......။(ငါ)ဆုိေသာစကာလုံးသည္အနည္းငယ္ရုိင္းပါလိမ္႔မည္သုိ႔ေသာ္စကားလုံးေတြကုိေလးနက္ေစခ်င္
ေသာေၾကာင္႔သုံးလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ေလးစားစြာျဖင္႔
ညီရဲေခါင္
အလယ္မွာအန္ထြက္ကုန္ၾကတယ္။
ငါရွိတယ္၊ငါသိတယ္၊ငါျမင္တယ္၊ငါၾကားတယ္။
ငါရွိေနလုိ႔ငါသိေနရတယ္။တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ႔အဲဒီအသိတရားေတြကိုပယ္ေဖ်ာက္ထားလုိက္ခ်င္တယ္။
ငါရွိေနလုိ႔ငါျမင္ေနရတယ္။အဲဒီေတာ႔.....ငါ.....ငါေလ....ေယာက်ာ္းတန္မဲ႔မ်က္ရည္ေတြဝဲခဲ႔ရတယ္။
ငါရွိေနလုိ႔ငါၾကားေနရတယ္။သတင္းေတြကေနမင္းတုိ႔အသံေလးေတြၾကားေတာ႔ငါရင္မွာေျဖဆည္မရႏုိင္ေတာ႔ျပီ။
ငါနားထဲကုိုသံရည္ပူေလာင္းထည္႔တာထက္ဆုိးတယ္။
ေမးသူ။.....။အခုေလာေလာဆယ္ဘာကုိအလုိိခ်င္ဆုံးလဲ
ေျဖသူ။.....။စားစရာ...ဆန္..... ဆန္ေပါ႔
ဟာ..........ငါ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာမီးေတြဟုန္းဟုန္းေတာင္ေလာင္ေလျပီ။ငါ႔ႏုတ္ခမ္းကုိငါကုိက္ျပီးငါအံၾကိတ္ေနလုိက္တယ္။
ဘယ္ဘဝကအၿငိဳးေတြႏွိပ္စက္လုိ႔မင္းတုိ႔ေတြဒီလုိအျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးေတြနဲ႔ၾကဳံရတာလဲ။ငါ႔ကုိယ္ငါ႔ခဏခဏျပန္ေမးေန
မိတယ္။ငါမရွိငါမသိငါဧ။္ေန႔စြဲမ်ားမွာမင္းတုိ႔ရဲ႕ဒုကၡေတြကုိငါရင္နာနာနဲ႔ခဏေလာက္သိမ္းဆည္းထားလုိ႔ရရင္
သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ။နာဂစ္နဲ႔ဂ်ာရစ္လုိအျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးမင္းတုိ႔ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ႔မွမၾကဳံပါေစနဲ႔လုိ႔
ငါဆုေတာင္းေနမိတယ္။ကားေလးတစ္စီးဆုိက္လာရင္မင္းတုိ႔ေတြအေျပးအလႊားနဲ႔မုန္႔ေျပးေတာင္းၾကတာေတြကုိ
လည္းငါျမင္တယ္။ထမင္းမစားရဘဲမင္းတုိ႔ေတြေခါက္ဆြဲျပဳတ္စားေနၾကတာကုိလည္းငါျမင္တယ္။မင္းတုိ႔ရဲစပါးခင္း
ေတြေရထဲျမဳပ္ေနတာလည္းငါျမင္တယ္။အဘြားအုိကဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကုိဦးခုိက္ပူေဇာ္ျပီးဆုေတာင္းေနတာကုိ
လည္းငါျမင္တယ္။ငါမရွိငါမသိတဲ႔ငါကမင္းတုိ႔နဲ႔ဟုိး...............မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ႔တစ္ေနရာမွာရွိေနတယ္။
ဒါေပမဲ႔ငါရဲ႕စိတ္ေတြကမင္းတုိ႔ရဲ႕အနားမွာအျမဲရွိေနတယ္။ဒီဒုကၡေတြကမင္းတုိ႔အတြက္ခဏတာေလးဘဲျဖစ္ပါေစ
လုိ႔ငါဆုေတာင္းလုိက္တယ္။မင္းတုိ႔ကုိအျပည္႔အဝမကူညီဘဲလ်စ္လ်ဴရုထားတဲ႔လူတစ္စုကုိလည္းငါမုန္းတယ္။
ငါအရမ္းမုန္းတယ္။မင္းတုိ႔ရဲ႕ဒုကၡေတြကုိငါမျမင္ရက္ဘူး။ငါမၾကည္႔ရက္ဘူး။ျမင္ရတာမ်ားေတာ႔
ငါမ်က္စိေတြ.....ေၾကာင္ကန္းသြား..................................................................................................
မွတ္ခ်က္။......။(ငါ)ဆုိေသာစကာလုံးသည္အနည္းငယ္ရုိင္းပါလိမ္႔မည္သုိ႔ေသာ္စကားလုံးေတြကုိေလးနက္ေစခ်င္
ေသာေၾကာင္႔သုံးလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ေလးစားစြာျဖင္႔
ညီရဲေခါင္
